تو را برگزیدم ...

تو را برگزیدم، تنها تو را که خستگی بالم را سایه سار شوی.

تو را برگزیدم تا تازه ترین آواز نشکفته ام را به دستهای مهربانت هدیه کنم

و دیروز های تاریکم را با چراغی که به خانه ام آوردی به فراق گذشته بسپارم.

تو را برگزیدم، تنها تو را که مهربانی و صبور.

تو را برگزیدم، تا برایم درخت باشی و من نیز گنجشک کوچک تو

بهار با نگاه تو رو به شکوفایی ست.

صبح را با تو معنا میکنم.

بیدار که می شوی خورشید از رونق می افتد.

چشمانت را که می گشایی، آسمان از نگاهت می ریزد،

آنگاه من لبریز از رویای پرواز می شوم...

کلام از نگاه تو شکل می گیرد و معنا پیدا می کند...

و من با صدای تو همچون گلی می شکفم.

از دیدگانت ستاره می بارد

شبهای تارم را تو ستاره باران می کنی.

و اینک من

به نامت بال می گشایم

در آسمان نگاهت پر می کشم

و به اندازه ی تمام عشق اوج می گیرم

به پاس تمامی اینها

قلبم را به تو ای آرام جان

هدیه می دهم

قلب عاشقم را - هر چند کوچک و ناچیز-

مهتاب آسمانت می کنم..

گاهی چنگم و گاه قانون هستم

گاهی گنگم و گاه كارون هستم

يك عمر به ساز بادها رقصيدم

باور كردم كه بيد مجنون هستم

برخيز و گاهی عشق را دعوت كن ای دوست

بنشين و با من ، با خودت خلوت كن ای دوست

بی پرده باش و لحظه ای عريانی ات را

با حيرت آئينه ام قسمت كن ای دوست

مانند راز يك معما سختی اما

اين راز را بگشا ، مرا راحت كن ای دوست

****

ليلا ی شب های خيابان گردی ام باش

يادی هم از اندوه مجنونت كن ای دوست

تا عزلت دلتنگی ام پايان پذيرد

از وسعت بی رنگی ات صحبت كن ای دوست

****

يك شهر با من دشمن اند ، اما فقط تو

با من به پاس دوستی بيعت كن ای دوست

يا نه تو هم مانند آن های دگر باش

در انهدام روح من شركت كن ای دوست

غرور دل پر ملال مرا

بپرسید از آبی آسمان

جراحات خونین بال مرا

چو تندیسی از برف در آفتاب

ببینید شکل زوال مرا

تو ای گرمی درد تمدید کن

کمی ماندن بی مجال مرا

سیاهی چشم کسی می کشد

به گلدسته هرشب بلال مرا

کویرم نمازی شکسته بخوان

تن مانده در خشکسال مرا

دم قسمت توشه ی دلخوشی

به دست که دادید مال مرا؟

به جز آسمان پی نبرده کسی

وسیع دل پر ملال مرا

به بال کبوتر سپردم شبی

ببندد به خورشید بال مرا

ولی تا دلم با کبوتر پرید

به آتش کشیدند بال مرا

چه می شد اجابت کند آسمان

 شبی آرزوی محال مرا

                                                الهی

الهی به دل های افروخته                            به جان های از عاشقی سوخته

به اشکی که در ماتمی ریخته                    چو گوهر به مژگانی اویخته

به چشمی که از غم در ان خواب نیست        به جانی که یک دم در ان تاب نیست

به لبخند تلخ تهی دست ها                      به فریاد از عاشقی مست ها

به هر کس که سوزیست در جان او             به دردی که مرگ است درمان او

به پایی که پوینده ی راه توست                 به دستی که هر شب به درگاه توست

به ان کس که تنها پناهش تویی               توان بخش روز سیاهش تویی

به دردی که در سینه ها خفته است            به رازی که در سینه ناگفته است

به بیمار اشفته از دردها                          به اندوه فقر جوانمردها

به انعام خود سرفرازیم ده                        ز دیگر کسان بی نیازیم ده

دلم خيلی وقتها می گيرد و خيلی چيزها می خواهد اما .....

به خدا نميشود ....

ببخش که تنهاييت را رسوا کردم ......

و يه دعا .......

خدايا! دلم مي خواهد شبيه بي کس ترين آدمهاي روي زمين باشم شبيه آدمهايي که جز تو ياوري ندارند از عظمت مهربانيت در حيرتم چگونه به من محبت ميکني در حالي که در سرزمين وجودم فصل سرد شيطاني حاکم است. خدايا! سجده ميکنم در برابرت که اينقدر در برابر من و گناهان من صبوري کمکم کن تا اين مهرباني هايت را درک کنم

به خدا خيلی خيلی دلم گرفته ...به خدا....